shademani dashtane anche mikhahi

nist.balke khastane tamame chizhaei

ast ke dary.

فاصله

همین یک واژه

مرز میان من و توست

پنج حرف است این واژه نحس

ومن چنان دلتنگم 

که گویی

پنج فرسخ را ه است

مرز میان من و تو

آن كه در تنهاترين تنهايي هايم تنهايم گذاشت ...............

كاش در تنهاترين تنهايي هايش.................................

تنها كس تنهايي هايش

تنهايش نگذارد.....................................................

ز هر سر بر سرسجاده كردم

دعايي بهر آن دلداده كردم ز حسرت ساغر چشمانم اي دوست

زبان از يكسره از باده كردم دلا تا كي اسير يـــاد يـــــــــــاري

ز هجــــــــــــر يار تا كي داغــــــداري بگو تاكي ز شوق روي ليلي

چو مجنون پريشان روزگاري

پريشانم پريشان روزگارم

من آن سرگشته ي هجر نگارم

كنون عمريست با اميد وصلت

درون سينه آسايش ندارم ز هجرت روز و شب فرياد دارم

ز بيدادت دلي ناشاد دارم درون كوهسار سينه ي خود

هزاران كشته چون فرهاد دارم چرا اي نازنينم بي وفايي

ز مادام با دل من در جفايي چرا آشفته كردي روزگارم

عزيزم دارد اين دل هم خدايي

چشم ها

 یه دختر کوری تو این دنیا ی نامرد زندگی می کرد

شکوه باران

من به زیبایی باران ایمان دارم

خطای دید

دعا

ديشب وقتي دعايت مي كردم
از خدا برايت طلب خير وبركت كردم
تا وقتي در راهي قدم مي گذاري
هميشه يار و ياور تو باشد
لطف او همواره با توست
وعده هايش حقيقي اند
و هنگامي كه تمام توجه مان را به او جلب مي كنيم
مي داني كه او كاملا مارا مي بيند
پس اگر پيمودن مسيري كه در آن هستي
سخت و دشوار به نظر آمد
فقط به ياد بياور كه من
اينجا دعايت مي كنم
وديگر همه چيز دست خداست
هر آنچه مي تواني انجام بده
براي كسي كه مي تواني
با هرآنچه در اختيار داري

و هر کجا که هستی

در دریای دلم طوفان عشق تو برپاست

کاش پریشانی هایم را می دیدی

کاش رهایم می کردی

زمانی که دست زندگی سنگین و شب بی ترانه است

هنگام عشق و اعتماد است

و دست زندگی چه سبک می شود و شب چه پر ترانه

آن هنگام که به هم عشق می ورزیم واعتماد داریم!

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

مثل یه بیت ته قافیه ها خواهم مرد

تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند

سایه در سایه آن ثانیه ها خواهم مرد

شعله ها بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

مهربان تر ...

من تو را سخاوتمندانه به کسي هديه مي دهم که از من عاشق تر باشد و از من براي تو مهربان تر. من تو را به کسي هديه مي دهم که صداي تو را از هزار فرسخ راه دور: در خشم، در مهرباني، در دلتنگي، در هزار همهمه ي دنيا، يکه و تنها بشناسد. من تو را سخاوتمندانه به کسي هديه مي دهم که راز آفتابگردان و تمام سخاوت هاي عاشقانه اين دل معصوم را بداند؛ و ترنم دلپذير هر آهنگ، هر نجواي کوچک برايش يک خاطره مشترک باشد. او بايد از رنگين کمان چشمان تو تشخيص بدهد که امروز هواي دلت آفتابي است؛ يا آن دلي که من برايش مي ميرم سرد و باراني است. اي بهانه ي زنده بودنم؛ من تو را سخاوتمندانه به کسي هديه مي دهم که قلبش بعد از هزار بار ديدن تو، باز هم به ديوانگي و بي پروايي اولين نگاه من بتپد. همان طور عاشق، همان طور مبهوت... با آن وقار بي مثال آيا کسي پيدا خواهد شد؟! از من عاشق تر و از من براي تو مهربان تر! تو را سخاوتمندانه با دنيايي حسرت خواهم بخشيد؛ و او را که از من عاشق تر است هزار بار خواهم بوسيد...   يك بار ديگر بگذار بي ادعا اقرار كنم كه دلم برايت تنگ ميشود. وقتي دوري از من، به آرزوهاي خفته ام مي انديشم، به فرسنگها فاصله بين من و تو، به آينده و امروز... باز كن پنجره را... خواهي ديد كه پرنده، آسمان باراني را ميفهمد

ای عزیز جان من !

من برای مرگ خود یک بهانه می خواهم

یک بهانه پوچ عاشقانه می خواهم

از غمی که می دانی با تو بودنم مرگ است و بی تو بودنم هرگز

گر بهانه این باشد من بهانه می گیرم

عاشقانه می میرم.......

پرسيدم :خداوندا چه عملي از بندگانت بيش از همه تو را به تعجب وا ميدارد؟

پاسخ آمد:اينکه شما تمام کودکي خود را در آرزوي بزرگ شدن به سر مي بريد و دوران پس از آن در حسرت بازگشت به کودکي ميگذرانيد.اينکه شما سلامتي خود را فداي مال اندوزي ميکنيد و سپس تمام دارايي خود را صرف بازيابي سلامتي مينماييد

اينکه شما به قدري نگران اينده ايد که حال را فراموش ميکنيد.در حالي که نه حال را داريد نا آينده را.اينکه شما طوري زندگي ميکنيد که گويي هرگز نخواهيد مرد و چنان گورهاي شما را گرد و غبار فراموشي در بر ميگيرد که گويي هرگز زنده نبوده اي.

هوالمعشوق

دل خوش عشق نیستم ای اهل زمین

به خدا معشوقه من بالایی است

من دلم ميخواهد خانه اي داشته باشم پر دوست

کنج هر ديوارش دوستانم بنشينند آرام گل بگو گل بشنو

هرکسي ميخواهد وارد خانه پر مهرو صفامان گردد

شرط وارد گشتن شستو شوي دلهاست

شرط آن داشتن يک دل بي رنگ ورياست

بر در خانه گلي ميکوبم

تا بدانند همه خانه دوستي ما اينجاست

تا که بعضي ها نپرسند ديگر خانه دوست کجاست..

       ای کاش .....

                     خداوند ...

               سه چیز را نمی آفرید 

                                        عشق 

                                             غرور

                                                  دروغ

                                       زیرا اگر عشق نبود  

                                               انسان ازروی غرور

                               دروغ نمی گفت..

  کوچه

  

      

رنگ عشق:

جماعتی عشق را آبی می دانند

همرنگ دریا و آسمان و عده ای سبز

که رنگ زندگی است و رنگ بهار

و مردمی که اسب رویاهایشان سپید است

عشق را همرنگ برفهای کوهستان می دانند

من. اما معتقدم عشق سیاه است سیاه

چرا که بارها آن را در عمق زلال چشمهای تو دیده ام...

 

     

براي تو مي نويسم ....
براي تويي كه تنهايي هايم پر از ياد توست...
براي تويي كه احساسم از آن وجود نازنين توست...
براي تويي كه چشمانم هميشه به راه تو دوخته است...
براي تويي كه مرا مجذوب قلب ناز و احساس پاك خود كردي...
براي تويي كه وجودم را محو وجود نازنين خود كردي...
براي تويي كه هر لحظه دوري ات برايم مثل يک قرن است ...
براي تويي كه قلبت پـاك است...
براي تويي كه عـشقت معناي بودنم است...
براي تويي كه غمهايت معناي سوختنم است...
براي تويي که آرزوهايت آرزويم است...

درنگاه كساني كه پرواز را نمي فهمند، هر چه بيشتر اوج بگيری

كوچكتر خواهي شد

آری همیشه قصه این چنین بوده است
گفتی از دلتنگی هایم دیگر سخنی نگویم
من امشب دلتنگی هایم را به دست باد سپردم
تا این باد با دلتنگی هایم چه کند
آیا دلتنگی های مرا به دریا خواهد برد؟
و فریادش را با فریاد موج های بیتاب یکی خواهد کرد؟
یا در شبی بارانی
بر سنگفرش کوچه ی خلوت جاریش می کند
یا شاید در شب مهتاب
آن را به نگاه یک غریبه که به ماه خیره شده بسپارد
یا شاید در پگاهی سرد
در گوش دو پیکر خسته در خواب زمزمه اش کند
آیا کسی دلتنگی های مرا خواهد شنید؟
دلتنگی هایم را به باد سپرده ام
شاید این باد دلتنگی مرا
در گوش تو ای ناب تر از غزل هایم زمرمه کند
می دانم آزردمت مرا ببخش
اما بگذار برای آخرین بار بگویم
که امشب سخت دلتنگ ات هستم

بهترین دوست من ، بهترین دوست من است چون تابحال با او برخورد نداشته ام .. !!
زندگی به من آموخت که رازم را به چشمانم نگویم که زود تر از هر کس آن را بر ملا می کند ..!!
زندگی به من آموخت که هیچ کس یک همراز خوب نیست .. !!
زندگی به من آموخت که غمها را در خود خفه کنم و دم نزنم .. !!
زندگی به من آموخت که درد و دل با نزدیکترین دوستان هم کاری اشتباه است ..!!
زندگی به من آموخت که بهترین ها گاه بد ترین میشوند .. !!
زندگی به من آموخت که کوچکترین برخورد ها میتواند بهترینها و دوست داشتنی ترینها را از آدم بگیرد .. !!
زندگی به من آموخت که زمزمه های دلتنگی را در گوش هیچ کس حتی خودم نجوا نکنم .. !!
زندگی به من آموخت که از تحمل سختی ها فرار نکنم .. !!
زندگی به من آموخت که فقط یک قلب برای من می تپد و آن قلب خودم است .. !!
آموخته ام که با اشک میشود غمهارا شست .. !!

چو رخت خویش بر بستم از این خاک .... هـمـه گـفتـنـد بـا مـــا آشـنــا بـود
ولیکن کس ندانست ایـن مـســــــافر .... چه گفت و با که گفت و از کجا بود

مي روم... نمي دانم به کجا...
نمي دانم چه زمان پاهايم عزم بازگشت کنند.
نمي دانم وقتي مي روم لبخندي بدرقه ام مي کند يا نه...
نمي دانم وقتي نيستم دلي دلتنگم مي شود يا نه...
نمي دانم وقتي آمدنم دور شود چشمي چشم انتظارم مي ماند يا نه...
هيچ نمي دانم.

تنها مي دانم بايد بروم.
مراقب دلهيتان باشيد...
مبادا در بهار گلهاي خوشبو و زیبای دلتان پژمرده شود .
باز هم مي گويم...
مراقب دلهاي بهاري تان باشيد...................

مي نويسم تنها به ياد او و براي او...مي نويسم به ياد روزهاي شيرين انتظار،به ياد لحظه هاي فراق و چشمان منتظر...

وقتيكه عاشق چشمات شدم تازه فهميدم كه زيبايي چيست
 وقتيكه تو رو در قلب كوچكم جاي دادم تازه صداي ضربان قلبم را شنيدم
وقتيكه دست در دستان تو نهادم تازه معناي گرمي را درك كردم
لحظه ها و ثانيه هايي را كه با تو سپري مي كنم بيشتر پي به معناي زندگي مي برم
هنگاميكه به ياد تو هستم مي فهمم كه آرامش چيست
و هرگاه به جدايي مي انديشم كنار خود سايه مرگ را مي بينم...

همان طور که شاپرک ها نمی توانند دشت آبی آسمان را از یاد ببرند ، من هم چشمان زیبایت را فراموش نمیکنم . تصویر زیبایت نه تنها در ذهنم بلکه در قلبم جا دارد . ای کاش بدانی قصر آرزو هایم را در ساحل چشمانت ساخته ام تا قلبت ماوایی باشد برای عشق پاک و مقدسم

گاهي كه دلم
به اندازه ی تمام غروبها مي گيرد
چشمهايم را فراموش مي كنم
اما دريغ كه گريه ی دستانم نيز
مرا به تو نمي رساند
من از تراكم سياه ابرها مي ترسم
و هيچ كس مهربانتر از
گنجشكهاي كوچك كوچه هاي كودكي ام
نيست و كسي دلهره هاي بزرگ قلب كوچكم را
نمي شناسد و يا كابوسهاي شبانه ام را
نمي داند با اين همه ،
نازنين ، اين تمام واقعه نيست
از دل هر كوه كوره راهي مي گذرد
و هر اقيانوس به ساحلي مي رسد
و شبي نيست كه طلوع سپيده اي
در پايانش نباشد
از چهل فصل دست كم
يكي كه بهار است

سکوت غریبانه..........

كاش مي شد سكوت غريبانه نيلوفرهاي اسير مرداب را معنا كرد ! اي كاش مي شد صحبت

هاي گل با پروانه را فهميد . اي كاش مي شد بيشتر مهربان بود و عاشقانه ديگران را

دوست داشت ، اي كاش مي شد طبيعت را درك كرد و به راز گل سرخ پي برد و دنيا را از

دريچه ديگري تفسير كرد ، اي كاش مي شد دل را با محبت و آرامش را با قلب پيوند زد

   

تو.......

تو بهانة قشنگي كه هميشه زنده باشم

به هواي ديدين تو پر شعر تازه باشم

همه شب به خاطر تو لب پنجره نشستم

كه تو را ببينم اما ز فراغ تو شكستم

شب و روز من تو بودي گل هميشه بهارم

دلم از تو جان گرفته به خدا در انتظارم

همه زندگي برايت غزل و ترانه گفتم

ز خيال سبز رنگت به خدا شبي نخفتم

نظري به اين گدا كن كه به غصه ات دچار است

گل عشق من كجايي كه سا غرتو بيقرار است

به تو مي انديشم

همه مي پرسند ، چيست در زمزمه مبهم آب؟ چيست در همهمه

 دلكش برگ؟چيست در بازي آن ابر سفيد ؛روي اين آبي آرام بلند

 ، كه ترا مي برد اينگونه به ژرفاي خيال ؟

نه به ابر ، نه به آب، نه به اين آبي آرام بلند ، نه به اين آتش

 سوزنده كه لغزيده به جام،نه به اين خلوت خاموش كبوترها،من

 به اين جمله نمي انديشم ، " به تو مي انديشم "

اي سراپا همه خوبي ، تك وتنها به تو مي انديشم ، همه وقت ،

 همه جا،من به هر حال كه باشم به تو مي انديشم ؛ تو بدان اينرا ،

 تنها تو بدان ، تو بيا اينجا تنها تو بيا، تو بمان با من تنها تو بمان ،

جاي مهتاب به تاريكي شبها تو بتاب؛من فداي تو،به جاي همه

 گلها تو بخند ،اينك اين من ؛كه به پاي تودر افتادم باز

 ،ريسماني كن از آن موي دراز ، تو بگير ، تو ببند ، تو بخواه،

 پاسخ چلچله ها را تو بگو،قصه ابر هوا را تو بخوان،تو بمان با

 من تنها تو بمان.

 در دل ساغر هستي تو بجوش ، من همين يك نفس از جرعه

 جامم باقيست آخرين جرعه اين جام تهي را تو بنوش

هم صدای خوبم بخون تا بخونم
عمر من تو هستي بمون تا بمونم
يه جا ابر آسمون يه جا پر از ستاره
يه جا آفتابي آسمون يه جا مي باره
بي تو اما همه جا ابري و غم گرفتست
ابر آسمون يه قطره بارونم نداره

تو اگه باشی آسمون صافه
غصه ها پشت كوه قافه
با تو من بهارم
بی تو شوره زارم
وقتی هستی خوبم
وقتی نيستی بی تو
يه قاب شكسته رو ديوارم

اون ور دنيا شبيه اين ور دنيا روزه
يه جا خورشيد خاموشه يه جا داره مي سوزه
بي تو اما شب و روز فرقي با هم نداره
تو چشاي منتظرم سياهي موندگاره

تو كه باشي ابرا مي بارن
دشتاي خالي پر گل مي شن
با تو من بهارم
بي تو شوره زارم
وقتی هستی خوبم
وقتی نيستی بی تو
يه قاب شكسته روی ديوارم

        شايد آن روز كه سهراب نوشت :

                                تا شقايق هست زندگي بايد كرد 

            خبري از دل پر درد گل ياس نداشت

     بايد اينجور نوشت

                                              هر گلي هم باشي

چه شقايق چه گل پيچك و ياس

                                      زندگي اجبارست

آنکس که میگفت دوستم دارد

عاشقی نبود که به شوق من آمده باشد.

رهگذری بود

که روی برگهای خشک پاییزی راه میرفت.

صدای خش خش برگ ها

همان آوازی بود که من گمان میکردم

می گوید:

دوستت دارم...

کاش وسعت قلبم را می دانستی

کاش عمق دوست داشتن را می دانستی

کاش می دانستی که چقدر در دریای عشق تو فرو رفته ام

کاش دستان بی جانم را می گرفتی و مرا بر روی امواج آرام و زیبای دریای عشقت آرام می کردی

کاش می توانستی این را از چشمانم بخوانی که آنگونه عاشقم که تاب نگاه کردن به چشمانت را ندارم

کاش می توانستی صدای تپش های قلبم را وقتی که تو را می بینم بشنوی

کاش می توانستی سرخی گونه هایم را به هنگام بوسیدنت ببینی

کاش می توانستی لرزش لبان بی جانم را وقتی که می خواهند از تو برای تو سخن بگویند ببینی

کاش می توانستی التهاب و بی قراری گوشهایم را به هنگام سخن گفتنت بشنوی

کاش می توانستی فریادسردی دستانم را که دستان گرمت را می خواهند بشنوی

کاش می توانستی ناله ها و گریه های قلبم را به هنگام رفتنت بشنوی

کاش می توانستی پرواز آرام و سبک روحم را به هنگام در آغوش کشیدنت بشنوی

کاش می دانستی که بودن باتو و حس کردن حضور سبزت را در کنار خود به تمام خوبی های دنیا ترجیح می دهم

مرا اینگونه باور کن...
کمی تنها ، کمی بی کس ، کمی از یادها رفته...
خدا هم ترک ما کرده ، خدا دیگر کجا رفته...؟!
نمی دانم مرا ایا گناهی هست..؟
که شاید هم به جرم آن ، غریبی و جدایی هست..؟؟؟
مرا اینگونه باور کن

شاید آن روز که سهراب نوشت:(( تا شقایق هست زندگی باید کرد ))

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت...

باید اینطور نوشت:

هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک و یاس٬

زندگی اجبار است!

در تنها ترین تنهاییم تنهاترین تنها کسم تنهای تنهایم گذاشت

                                                                اما...

                                      اگر تنهاترین تنهایان شوم باز هم خدا هست

                                      او جانشین تمام نداشتن های من است...       

و آنگاه

به چه مي نگري ….

عشق …تنهايي …بودن …..

همه از يک جنس اما محتوايي متفاوت …

رسوايي ….رسوايي دل …

دل …. دل رسوا ….

بنگر که کدامين ارجح تر است … رسوايي دل ..دل رسوا …

و آنگاه عشق …

بايد اول رسوا شد …رسواي خويشتن …تا به عشق رسيد …

غم تنهايي ….هستي …تنهايي ..نيستي ..تنهايي …

عشق در درون است …همراه با خود …همراه با همان تنهايي …

عشق ذات تنهايي است …تنهايي ذات عشق نيست …ثمره عشق تنهايي است نه ثمره تنهايي عشق ….

تنهايي عادت مي آورد …

تنهايي اين نيست که معشوق در دسترس نباشد ….

تنهايي اين است که يکي با تو ادغام مي گردد …نفوذ مي کند …جزو ذات تو مي گردد

همراه همیشگیم سلام : نظر یادت نره

خدايا!

به هر که ميوه ی سنگين عشق می دهی،شاخه ی وجودش را می شکنی. تو خود مرهم شاخه های شکسته باش

ای خدا!

ای انيس تنهايان! مونسمان باش و ای پناه بی پناهان! پناهگاهمان شو

خداوندا!

ما مدعيان دروغين انتظار هستيم. حرف از چشم انتظاری محبوب می زنيم

اما به اندازه ی ساده ترين دوستانمان هم گوش به زنگ آمدنش نيستيم. الفبای انتظار را به ما بياموز و لذت انتظار را به ما بچشان

خدايا!

بر ما بی چشم و رويان نمک نشناس رحم کن! در اين خانه ی جهان که ميهمانيم چشم از صاحبخانه گرفته ايم و به سفره ی غذا دوخته ايم. ولی نعمتمان را به ما بشناسان 

خدايا!

نگاهمان را آنچنان به دنيا خيره مکن که چشم ديدن دين را نداشته باشيم

خداوندا!

به هنرمندان ما دين و درد و درايت و به هنرجويان ما رشد و بلوغ و فراست و به نويسندگان ما عمق و غيرت و عزت عنايت بفرما